Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (3 Δεκεμβρίου) θεσπίστηκε και τηρείται παγκόσμια από τα Ηνωμένα Έθνη το 1992. Εορτάζεται σε όλον τον Πλανήτη προωθώντας την κατανόηση σε θέματα αναπηρίας και την κινητοποίηση υπέρ των δικαιωμάτων αξιοπρέπειας και ευημερίας των ατόμων με αναπηρία. Επιδιώκει την αύξηση του βαθμού ένταξης των ατόμων με αναπηρία σε κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής. Η αρχική της ονομασία ήταν «Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες» ". Κάθε χρόνο εστιάζει σε διαφορετικό θέμα.

Στα πλαίσια του παραπάνω εορτασμού, οι μαθητές του σχολείου μας παρακαλούθησαν την ταινία το Αριστερό μου πόδι.

Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία του Ιρλανδού συγγραφέα και ζωγράφου Κρίστι Μπράουν.

Ο Κρίστι Μπράουν γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση, Η εγκεφαλική παράλυση (ΕΠ) είναι ένας γενικός όρος που περιλαμβάνει μια ομάδα μη μεταδοτικών καταστάσεων που προκαλούν σωματική αναπηρία στην ανθρώπινη ανάπτυξη».

Εκδηλώνεται με διάφορες κινητικές διαταραχές (σπαστικότητα, δυσκαμψία, ατονία, αναστολή τού ελέγχου των εκουσίων κινήσεων, η εμφάνιση ανεξέλεγκτων κινήσεων), και η οποία ενίοτε αλλά όχι πάντα συνοδεύεται από διανοητική καθυστέρηση.

Ο Κρίστι Μπράουν λοιπόν γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση στις 5 Ιουνίου του 1932 σε μια κοινωνία που έχει μάθει να αντιμετωπίζει με οίκτο τους ανθρώπους με κινητικές βλάβες. Το μόνο μέλος του σώματος που ελέγχει είναι το αριστερό του πόδι με το οποίο θα μάθει να γράφει και να ζωγραφίζει.

Ήταν το δέκατο παιδί, από τα 22 παιδιά που, συνολικά, απέκτησε η οικογένεια Μπράουν.

Παρατηρώντας την αδελφή του να γράφει με κιμωλία, Ο Κρίστι, σε ηλικία 5 ετών έβαλε μία κιμωλία ανάμεσα από τα δάχτυλα του αριστερού του ποδιού και άρχισε να ζωγραφίζει.

Η μητέρα του δεν αποδέχτηκε ποτέ να τον κλείσει σε ίδρυμα και όχι μόνον αυτό, τον έμαθε να διαβάζει και να γράφει

Ως έφηβος ο Μπράουν ζωγράφιζε συχνά και διάβαζε, κυρίως λογοτέχνες του 19ου και του 20ου αιώνα.

Κατόπιν ξεκίνησε θεραπεία, για να καλυτερέψει η ομιλία του και να δυναμώσουν οι μύες του.

Αργότερα κυκλοφόρησε Το αριστερό μου πόδι, το οποίο έγινε best-seller, παγκοσμίως. Ακολούθησαν άλλες δύο νουβέλες, όπως επίσης και τρεις ποιητικές συλλογές.

Στις 5 Οκτωβρίου του 1972, ο Μπράουν παντρεύτηκε τη Μέρι Κερρ. Η Κερρ, δεν του ανταπέδωσε ποτέ τα συναισθήματα αγάπης και έρωτα που αισθανόταν εκείνος γι’ αυτήν, και τον παραμελούσε.

Πέθανε το 1981.

Μέσα από την ταινία, αλλά και όποια άλλη πληροφόρηση μπορεί να έχει κάποιος για τον Κρίστι Μπράουν, δεν μπορεί παρά να σταθεί σε δύο έννοιες- κλειδιά για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Αγάπη και Αποφασιστικότητα.

Αγάπη… ο Μπράουν πήρε (αλλά και έδωσε) αγάπη και στήριξη από την οικογένειά του, συγγενείς, φίλους, ακόμα και γείτονές του. Ανθρώπινες σχέσεις, απαραίτητες όσο και το οξυγόνο που αναπνέουμε.

Αποφασιστικότητα – τόσο δική του, όσο και της μητέρας του να επικοινωνήσει με τον κόσμο γύρω του και να του εκφράσει, με όποιον  τρόπο μπορούσε , όλα όσα είχε στο μυαλό του και στην ψυχή του.

Αποφασιστικότητα, να μην τον αντιμετωπίσει κανείς σαν «ανάπηρο», αφού και ο ίδιος δεν σκεπτόταν ποτέ τον εαυτό του έτσι.

Αυτά ήταν που τον βοηθούσαν, να αντιμετωπίζει καθημερινά όλα τα εμπόδια που του προέβαλαν το σώμα του και η ομιλία του, και τελικά να ανθίσει σαν συγγραφέας, ζωγράφος και ποιητής!